موندم چیکار کنم
موندم چیکار کنم چند وقتیه شبا اهورا رو کم و بیش تو اتاق خودش میخوابونم 
اما هنوز یه حالیم،دور بودنش سخته برام 
بعضی شبا میارمش تو اتاق خودمون،وقتی پیشمونه با آرامش میخوابم اما وقتی نیست همش میرم بهش سر میزنم
هرکی یه چیز بهم میگه:یکی میگه کار خوبی میکنی از الان جداش میکنی بذار زودتر یاد بگیره تو اتاق خودش بخوابه 
یکی میگه چطور دلت میاد تنها میذاریش تو اتاق،گناه داره،فعلا زوده و از این حرفها 
خودمم بین همین فکرها موندم دوست دارم زودتر مستقل بشه و وابستگیش بهم کمتر بشه ولی دوریشم برام سخته مخصوصا شبا بعضی وقتها بیدار میشه آب میخواد یا بهونه میگیره
یه شب نصفه های شب بیدار شده بود حس کردم صدای پاش میاد زود بلند شدم اومدم دیدم جلو اتاقمون وایساده یه لحظه قلبم وایساد فکر کردم جن دیدم 
آخه زیاد پیش اومد حس کردم صداش میاد اما همش فکر و خیال خودم بود این دفعه هم انتظارشو نداشتم
بعد بهم گفت مامان تو پیشم نیستی من دلم برات تنگ میشه
دلم براش سوخت پتو و بالشمو گرفتم رفتم پیشش خوابیدم
الانم هر شب تنهاش نذاشتم بعضی وقتها میارمش تو اتاق خودمون
حالا نمیدنم چیکار کنم از الان جداش کنم یا فعلا زوده؟؟؟
ظرفامو شستم.گفتم الان بهترین موقعیته که به دوستام سر بزنم.
ساعت نزدیک یک و نیمه نصفه شبه.
خیلی خوبه که تو اتاق خودش میخوابه.ولی بهت حق میدم.احتمالا منم با همین مشکل مواجه میشم.منم دلم نمیومد آرشو تو تخت خودش بخوابونم.تازه تقریبا تختامون بهم چسبیدس.
میگن بچه هرچی کوچیکتر باشه بهتره که اتاقشو جدا کنی.خیلی سخته.میدونم.ولی یه مدت بگذره عادت میکنین.اگه دوباره برش گردونی پیش خودت بعدا جدا کردنش سخت تره.
آره خیلی برام سخته تا ببینم آخرش به خوبی تموم میشه یا برمیگردم سر خونه اول
خدا حفظش کنه برای پدر و مادرش.
اهورای گلمو ببوس بجام
